Ik raakte mijn gevoel kwijt en dat veranderde alles

Vorig jaar kwam ik op een punt waarop ik me iets ongemakkelijks realiseerde: ik was het contact met mijn gevoel kwijt. Ik functioneerde nog prima, deed wat er van me verwacht werd en had mijn leven in principe wel op orde. Maar van binnen voelde ik me al heel lang onrustig en ongelukkig. Iemand heeft ooit tegen me gezegd dat ze niet meer de hoofdpersoon in haar eigen film speelde. Precies dat gevoel was het. Ik had het gevoel dat ik er wel was, maar ook weer niet. Er miste iets, er klopte iets niet. Alleen wist ik niet meteen wat het was en hoe ik dit kon oplossen.

Misschien ken je dat gevoel. Dat je hoofd overuren draait, je gaat gewoon door met alle dagelijkse dingen, terwijl je eigenlijk niet meer goed voelt wat je écht nodig hebt. Dat je twijfelt over alles: over jezelf, je werk, je keuzes. En ondertussen ga je gewoon door, want ja, wat is het alternatief?

In deze blog neem ik je mee in hoe deze periode voor me was, hoe ik langzaam weer bij mijn gevoel ben gekomen en wat dat me heeft opgeleverd in mijn relatie, mijn werk en mijn manier van leven.

Hoe ik mijn gevoel kwijtraakte (zonder dat ik het doorhad)

Achteraf gezien begon het heel subtiel. Ik werd drukker, legde de lat steeds iets hoger voor mezelf en was vooral bezig met ‘het goed doen’. In mijn werk als coach wilde ik er vooral zijn voor anderen, waarde leveren, mezelf blijven ontwikkelen. Steeds wat nieuws bedenken en weer wat extra’s erbij. Want harder werken is eerder succesvol zijn en sneller meer geld verdienen, toch? Dat was echt hoe ik het zag.

En in mijn privéleven wilde ik een fijne partner zijn, een goede vriendin, iemand die alles op orde heeft. Ik liep soms op mijn tenen, zolang de ander het maar naar zijn zin had. Ik stond klaar voor anderen en zei nooit "nee" wanneer iemand anders mij nodig had.

Wat ik niet doorhad, was dat ik steeds verder van mezelf af begon te raken. Ik luisterde minder naar mijn lichaam. Ik negeerde signalen van vermoeidheid en onrust. En ik raakte verstrikt in een web van twijfel: doe ik het wel goed? Ben ik wel op de juiste weg? Moet ik niet iets anders doen? Wil ik dit allemaal nog wel? Is dit hoe mijn leven eruit hoort te zien?

Ik was vooral hard aan het rennen en vliegen voor anderen, mezelf aan het aanpassen en kleiner maken. Het voelde alsof ik voortdurend in mijn hoofd leefde. Alsof ik alles probeerde op te lossen met denken, analyseren en plannen. Constant die gedachte "wat nou als..", "had ik nou maar.." of "ben ik niet te..." Mijn intuïtie, dat stille weten en voelen vanbinnen, was ik echt totaal kwijtgeraakt.

Het moment waarop ik wist: zo kan het niet langer

Het was niet een specifiek moment, maar meer een soort opbouw. Hoewel ik me nog 2 momenten heel scherp voor de geest kan halen. Het eerste moment was toen ik met mijn familie naar een concert ging en ik huilend in de auto zat. Ik zei dat ik het allemaal even niet meer wist en wijdde het aan het welbekende 30ers dilemma (ik was 34). Zo kon ik het voor mezelf verklaren en vervolgens ook weer wegstoppen. Zo, klaar. En door. Lekker makkelijk.

Toen ben ik flink uit m'n comfortzone gegaan en heb ik 4 weken alleen op Bali gezeten. Dat is wat mensen doen toch, als ze 'zoekende zijn'. Ik wist alleen niet eens wat ik dan eigenlijk zocht. De reis naar mezelf reis noemde ik het met een knipoog. Stiekem hoopte ik daar wel iets van helderheid te vinden. Maarja, als je niet weet wat je zoek, hoe ga je dat dan vinden? Uiteraard heb ik wel veel over mezelf geleerd en het alleen reizen. Dat is al een hele ervaring op zich natuurlijk.

Tot ik maanden later besefte dat er toch iets niet goed voelde en ik eigenlijk helemaal niet meer wist wát ik dan voelde. Constant in dat hoofd van me zitten, scenario's eindeloos afspelen en vooral niet weten wat het betekent om te voelen. En ik dacht ook nog aan het gezin waarin ik ben opgegroeid. Daar spraken we nooit heel uitgebreid over gevoelens, wist ik veel hoe je moest voelen?

Het tweede moment waarop ik besefte dat het niet langer zo ging, was toen ik durfde toe te geven aan mezelf hoe het eigenlijk écht (niet) met me ging. Ik dacht: ik kom hier zelf niet meer uit. En dat was spannend om toe te geven. Want ik ben iemand die veel alleen doet, die anderen helpt, die gewend is om door te zetten. No way dat IK nu degene ben die hulp nodig heeft.

Toch besloot ik hulp te zoeken van buitenaf. Niet omdat ik ‘stuk’ was, maar omdat ik voelde: ik wil weer dichter bij mezelf komen. Ik wil weer leren voelen in plaats van alleen maar te denken. Ik wil weten hoe het is om dicht bij je gevoel te staan, om vanuit je intuïtie te kunnen leven en keuzes te kunnen maken. Om weer oké te zijn met mezelf en helder te hebben wat ik nou eigenlijk wil en nodig heb om gelukkig te zijn.

Weer leren voelen: deze stappen heb ik genomen

Hulp zoeken zag er voor mij zo uit: eerst een gesprek met de praktijkondersteuner ggz van de huisarts. Daar heb ik overigens voornamelijk zitten huilen (mezelf toestaan bij iemand anders te huilen was al een hele stap). Daarna werd ik doorgestuurd naar een haptotherapeut. Zij heeft mij geholpen weer in contact te komen met mijn lichaam. Dat lichaam van mij was ik namelijk nogal vergeten. Een wandelend hoofd, dat was wat ik eigenlijk was.

En in die periode kwam ook reiki op mijn pad. Ik had er wel eens van gehoord, maar eerlijk gezegd was ik ook een beetje sceptisch. Maar zo nieuwsgierig als ik ben, wilde ik meer weten. Als ik ergens over twijfel, wil ik het juist zelf ondervinden. Eerst een reiki behandeling van een bekende gekregen en later kwam het idee om zelf reiki te leren. Why not?

Wat reiki mij bracht, was geen magische oplossing. Het was geen quick fix. Maar het hielp me wel om weer contact te maken met mijn lichaam en mijn gevoel. Om te vertragen. Om te zakken uit mijn hoofd, in mijn lijf. Tijdens de reiki lessen en sessies merkte ik hoe onrust langzaam plaatsmaakte voor meer rust en helderheid. Dat ging uiteraard ook gepaard met flinke huilbuien en intense emoties.

Zo liet ik stap voor stap spanning los. Ik leerde steeds beter voelen wat voor míj klopt en wat niet. Ik kreeg echt helderheid in wat ik wilde en wat ook vooral niet meer.

Dat was het begin van een belangrijke omslag. Ik begon mijn intuïtie weer serieuzer te nemen (ik wist niet eens dat ik intuïtie had!). Ik durfde keuzes te maken die lichter voelden, ook als mijn hoofd daar nog iets van vond. Ik ben door shit gegaan, dat mag je gerust weten. Maar ik wist tegelijkertijd: dit is wat ik te doen heb, anders verandert mijn leven niet. De combi van verschillende soorten ondersteuning hebben me gebracht tot waar ik nu ben.

Wat het me heeft opgeleverd in mijn werk en relatie

Nu durf ik inmiddels te zeggen: die periode heeft mijn leven enorm veranderd.

In mijn relatie voel ik meer ontspanning en verbinding. Ik durf te zeggen wat ik voel en wat ik nodig heb. Ik neem mezelf serieus en zet mijn behoeftes voorop.

In mijn werk onderneem ik lichter. Ik forceer minder. Ik moet minder van mezelf. Ik vertrouw meer op het proces en op mijn eigen timing. In plaats van alles te willen controleren en weten, laat ik me leiden door wat goed voelt en op mijn pad komt. En ik voel een sterk vertrouwen dat waar ik ben, precies is waar ik moet zijn. Klinkt misschien vaag, maar het is echt een enorme geruststelling als je dat zo kunt zien. Alles is een leermoment en elke uitdaging brengt je weer verder.

Dat betekent niet dat ik nu altijd zen en zorgeloos ben. Ik twijfel nog steeds wel eens. Ik vind dingen nog steeds spannend en alles wat ik heb geleerd gaat nog niet altijd automatisch. Maar het verschil is: ik raak mezelf niet meer zo snel kwijt. Sterker nog, ik mediteer en geef mezelf bijna dagelijks reiki. Ik schrijf nog meer, vraag om hulp, deel mijn struggles met anderen.

Ik voel me in balans en dat voelt fijn. Ik heb zelfs voor het eerst in de winter warme voeten. Terwijl deze altijd koud waren. Het moet niet gekker worden?! Is dát nou wat mensen bedoelen wanneer ze het hebben over energie dat weer stroomt, bij innerlijke rust en balans?

Misschien herken jij dit ook

Misschien lees je dit en denk je: dit gaat over mij. Misschien voel jij ook dat je te veel in je hoofd zit. Dat je het contact met je gevoel een beetje bent kwijtgeraakt. Dat je wel functioneert, maar niet echt aanwezig bent en geniet van wat je zo graag doet.

Weet dan: je hoeft het niet alleen te doen. En er is niets mis met jou. Soms heb je gewoon iemand nodig die met je meekijkt, die je helpt vertragen en weer afstemmen op wat jij nodig hebt. Het is helemaal oké en zelfs soms ook gewoon heel fijn om je struggles te delen en support te krijgen van een ander.

Reiki heeft mijn leven zoveel waardevoller en rustiger gemaakt en ik geniet er enorm van om ook reiki aan anderen te geven. Naast de praktische coaching die ik aanbied, werk ik nu dus ook in het energetische veld. Coaching en reiki vullen elkaar daarin prachtig aan. Niet zweverig, wel verdiepend en praktisch. Mijn ervaring is dat je op die manier nog sneller bij je kern komt en in staat bent de verandering te brengen die je zo graag wilt. Het zit hem niet alleen in de acties die je doet, maar ook in hoe je je van binnen daarbij voelt.

Wil jij onderzoeken wat jou kan helpen om weer meer rust, richting en vertrouwen te voelen in je werk en privé leven? Dan nodig ik je uit voor een vrijblijvende kennismaking. Zodat we samen kunnen kijken wat voor jou passend is.

Boek een vrijblijvende kennismaking